Hamit, Arapça hamîd sözcüğünden gelir ve “övülmüş, övgüye değer” anlamını taşır; özgün yazımı حَمِيد biçimindedir. Nişanyan Adlar'a göre Hamîd, Allah'ın adlarından biridir. Kayda göre adın çoğu örneği, 1876-1909 yılları arasında tahtta kalan Sultan II. Abdülhamid'e gönderme yapar. Uzun a ile söylenen Hâmid (“öven, hamd eden”) ise ayrı bir addır; Nişanyan bu biçimi taşıyanlar arasında şair Abdülhak Hâmid Tarhan dışında dikkat çeken bir örneğe rastlamadığını belirtir.
Hamit, Hamdi ve Hamdullah aynı h-m-d kökünden gelir ve hepsinde övgü anlamı vardır. Ha-mit diye iki hecede okunur. Benzer isimler arasındaki Mecit ve Sait de Arapça aslındaki d'nin Türkçede t'ye döndüğü adlardır.