Gonce, Farsça ġonce “tomurcuk” sözcüğünün Farsçadaki söyleyişe yakın biçimidir. Kubbealtı Lugatı gonca, gonce ve konca'yı tek maddede toplar: sözcük henüz açılmamış çiçeği anlatır ve Divan şiirinde sevgilinin ağzı için kullanılır. Fıtnat Hanım'ın bir dizesinde bağın en güzel goncasının bahara muhtaç olmadığı söylenir. Nişanyan Adlar bu adı Gonca kaydı altında ele alır ve karşılığını “tomurcuk” olarak verir.
Gonce biçimi musiki dilinde de korunmuştur: Türk musikisinde iki yüzyılı aşkın geçmişi olan bir birleşik makam Goncerânâ adını taşır; adı Farsça gonce ile Arapça ra'nâ'nın birleşmesinden gelir. Kubbealtı'da gonca-i ra'nâ ayrıca sarı ve kırmızı ebruli bir gül çeşidinin adıdır. Gonca'dan yalnız son ünlüsüyle ayrılan Gonce, ek alırken Gonce'yi, Gonce'ye diye çekimlenir.