Gonca, Farsça ġonce sözcüğünden gelir ve henüz açılmamış çiçek, tomurcuk demektir. Kubbealtı Lugatı sözcüğü gonce ve konca biçimleriyle birlikte verir. Divan edebiyatında gonca, sevgilinin ve sevgilinin ağzının yerine kullanılmıştır; sözlükteki örneklerden birinde Enis Behiç Koryürek bir ağzı goncaya, dişleri jâleye benzetir. Orhan Seyfi Orhon'un “Sen gül dalında gonca / Ben dağ yolunda yonca” dizeleri de sözlükte yer alır. Nişanyan Adlar da adı “tomurcuk” karşılığıyla açıklar.
Aynı sözcükten birleşik sıfatlar ve adlar türemiştir: gonca-dehen “gonca ağızlı”, ağzı küçük ve güzel kişiyi anlatır; goncagül ise top gibi duran bir gül çeşididir. Gülgonca bu iki sözcüğü birleştirir; Konca ve Gonce aynı adın söyleyiş farklarıdır.