Figen, Farsça figen sözcüğünden gelir; Nişanyan Adlar anlamını “atan, fırlatan; atılmış” diye verir ve özgün yazımı فگن biçimindedir. Kayda göre sözcük kimi sözlüklerde “ceylan gibi sıçrayan, seken” diye açıklanmıştır. Nişanyan, Farsçada az kullanılan bu sözcüğün Türkler arasında hangi bağlamda kişi adı olarak benimsendiğinin belirsiz olduğunu açıkça not eder. Eski İstanbul ağzında Fügen biçiminin tercih edilmesini de ilginç bulur. Birkaç örnekte ise ad, Yunanca İfigenia (“güçlü doğmuş”) yerine kullanılmış olabilir. TDK sözlüğü adı “yaralayan, kıran, düşüren” diye açıklar.
Fügen, Figen'in eski İstanbul söyleyişidir; Figan ise ses olarak yakın olsa da Türkçede “inleme, feryat” anlamıyla bilinen ayrı bir sözcüktür. Fi-gen diye iki hecede okunan kısa bir kız adıdır.