Feyiz, Arapça fayḍ sözcüğünden gelir; Nişanyan Sözlük onu taşıp yayılma, bolluk ve cömertlik anlamlarıyla açıklar. Kubbealtı Lugatı'nda üç anlam katmanı vardır: toprağın verimi ve bereketi; Allah'ın bağışı, nimet; bir de ruha huzur veren uğurlu etki. Refik Halit Karay her su damlasından bir başak fışkıran bir “feyiz deryâsı”ndan söz eder. Tasavvuf dilindeki feyz-i akdes ise varlıkların yaratılıştan önce ilahî bilgide biçimlenmesini anlatır. Nişanyan Adlar adın karşılığını “bolluk, taşma” ve ikinci bir anlam olarak “ırmak” diye verir.
Sözcüğün Arapçadaki biçimi tek heceli feyz'dir; Türkçede iki ünsüzün arasına i girerek Feyiz olmuştur. Gündelik dildeki feyizli sıfatı da Kubbealtı'na göre hem çok verimli hem olgunlaştıran anlamına gelir. Aynı kökten nispet ekiyle kurulan Feyzi ayrı bir addır. Faiz ve Nafiz gibi -iz ile biten adlarla ses bakımından akrabadır.