Ferih, Arapça feraḥ “sevinmek” kökünden gelen bir sıfattır ve “neşeli, sevinçli” demektir. Kubbealtı Lugatı sözcüğü Recâîzâde Mahmud Ekrem'den bir dizeyle örnekler; sözlükte ayrıca ferih ü fahur ikilemesi yer alır ve rahat, geniş, kaygısız bir hâli anlatır. Nâmık Kemal bu deyimi, astığı adamın darağacı altında rahat rahat uyuyan cellatları anlatırken kullanır. Nişanyan Adlar da adı Arapça sayar, فَرِح yazımını verir ve karşılığını “mutlu, gönlü huzurlu” diye açıklar.
Gündelik dildeki ferah sözcüğü aynı köktendir; Ferih ise bu sevinci taşıyan kişiyi niteler. Nişanyan Adlar'da aynı anlamla kayıtlı Feriha, sözcüğün dişil biçimidir ve Arapça yazımı da buna göre değişir. Fetih ve Fasih ile aynı ses kalıbındaki bu erkek adı, h ile bittiği için ünlüyle başlayan eklere doğrudan bağlanır: Ferih'i, Ferih'e.