Ergüleç, er ve güleç sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Güleç, Vikisözlük'e göre Osmanlıca gülec üzerinden Ana Ortak Türkçe *külgeč (sürekli gülen) biçimine dayanır; bu biçim gülmek anlamındaki *kül- kökünden türemiştir. Bugünkü yapısıyla gül- kökü ile -eç ekinden oluşur ve yüzünden gülümseme eksik olmayan, güler yüzlü kişiyi anlatır. Er ise Ana Türkçe *ēr'den gelir ve erkek, yiğit demektir. TDK de adı güler yüzlü erkek olarak açıklar.
Ergüleç üç hecede okunur (Er-gü-leç); sondaki ç adı keskin bir sesle bitirir. Ekler ince ünlülüdür: Ergüleç'e, Ergüleç'in. Benzer isimler arasındaki Özgüleç aynı güleç öğesini öz ile birleştirir; Ergüvenç ve Ergüven ise ses bakımından çok yakın oldukları için adın yazımını belirtmek gerekebilir.