Ergincan, Türkçe “ergin” ile Farsça kökenli “can” sözcüğünden kurulmuş görünür; olası anlamı “olgun ruhlu kişi”dir. Nişanyan Sözlük ergin sözcüğünü olmak, olgunlaşmak anlamındaki ér- fiilinden türetir; can ise Farsça cān sözcüğünden gelir ve yaşam, ruh anlamlarını taşır. İki öğe birlikte iç olgunluğu anlatan bir ad oluşturur. Nişanyan Adlar Ergin adını yetişkin, erdemli diye kaydeder.
Can ile biten adlar Türkiye'de çok olduğundan, Ergincan'ı ayıran şey ilk öğedeki olgunluk anlamıdır. Söyleyişi “er-gin-can”dır; iki öğe arasındaki n-c geçişi akıcıdır. Benzer isimler arasındaki Ercihan aynı er sesiyle başlar; Barışcan ve Bulgucan ise can sonunu başka Türkçe sözcüklerle birleştirir.