Erencan'ın ilk parçası eren, Nişanyan Adlar'a göre Anadolu Türkçesinde 13. yüzyıldan beri dervişlere ve tarikat mensuplarına, özellikle Bektaşîlere verilen bir unvandır; mertlik sahibi kişiler için de kullanılır. Nişanyan Sözlük sözcüğün kökenini açıklar: eren, er “adam” sözcüğünün Eski Türkçedeki çoğuludur ve önce “erler, adamlar” anlamına gelir. Can ise Farsça cān “yaşam, ruh” sözcüğünden alınmıştır. Olası anlamı “ermiş ruhlu, eren canlı”dır.
Can ögesi adı yumuşatır ve gündelik kullanımda tanıdık bir kapanış verir. Üç hecede “e-ren-can” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Durucan ve Ulucan aynı can ile biten erkek adlarıdır; Ercihan ise er ile başlayıp han sesiyle biten, kulakta ona yakın duran bir addır.