Durucan, duru ve can sözcüklerinden kurulmuştur; olası anlamı “özü duru, temiz canlı kişi”dir. Nişanyan Sözlük duruyu Eski Türkçe turuġ sözcüğüne bağlar: bu sözcük sakin, dingin ve bulanık olmayanı anlatır ve durmak fiilinin eski biçimi tur- köküne +Ig ekinin getirilmesiyle yapılmıştır. Yani “duru su” sözündeki berraklık, aslında suyun durup dinlenmesinden gelir. Can ise Farsça cān “yaşam, ruh” sözcüğüdür.
Nişanyan Adlar, Duru'nun “duran, kalan” ve “berrak, saf” olmak üzere iki anlamla okunabildiğini, kadın adı olarak ise Aydın-Muğla yöresine özgü olduğunu belirtir; Durucan bu adı can ile erkek adına çevirir. Üç hecede “du-ru-can” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Duracan ses olarak çok yakındır; Ulucan ve Erencan da can ile biten erkek adlarıdır.