Elveda, uzun bir ayrılık başlarken söylenen veda sözüdür ve ad olarak bu sözcükten alınmıştır. Nişanyan Sözlük sözcüğü Arapça al-wadāˁ “vedalaşma, Allah'a ısmarlama” sözcüğüne bağlar; Kubbealtı Lugatı da Arapçadaki belirlilik takısı el- ile vedā‘ “ayrılma” sözcüğünün birleştiğini açıklar. Türkçedeki en eski tanıklardan biri 1360 tarihli Danişmend-Name'dir; sözcük orada bir beyitte art arda iki kez geçer. Nişanyan Adlar da adın anlamını “veda” olarak verir.
Anlamı bir ayrılık sözü olduğu için ad seçerken bu çağrışımı göz önünde tutmak yerinde olur; Kubbealtı'nın örnekleri arasında Câhit Sıtkı Tarancı'nın bir dizesi de vardır. Ünlüyle biten ad, “el-ve-da” diye söylenir ve soyadına kolay bağlanır. Benzer isimler arasındaki Süveyda ve Süeda da a ile biten kadın adlarıdır.