Vedia, Arapça وديعة sözcüğünden gelir ve Nişanyan Adlar'da emanet diye açıklanır. Kaynak adın sahabe kuşağının adları arasında yer aldığını belirtir. Sözcük, korunsun diye birine bırakılan değerli şeyi anlatır; Türkçede emanet ya da depozito anlamındaki vedia bu kökten gelir. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı saklanmak üzere birine teslim edilen emanet diye açıklar.
Ad, çocuğun aileye Tanrı'nın bir emaneti olarak görülmesi düşüncesiyle de ilişkilendirilebilir. Üç hecede, ve-di-a diye okunur; i ile a arasında hafif bir y sesi duyulur. Benzer isimler arasındaki Bedia ve Refia aynı ses kalıbını paylaşır.