Bedia, Arapça bedîa sözcüğünden gelir. Kubbealtı Lugatı bu sözcüğü “meydana getirmek, yaratmak; yeni olmak” anlamındaki bed' kökünden türemiş sayar ve “yeni ve görülmedik güzel şey” diye tanımlar; sözlükteki örneklerde bir sanat eserinin ya da şiirin güzelliği için kullanılır. Aynı kökten gelen bedî, “benzeri ve örneği olmayan, ender” anlamındadır ve Allah'ın güzel isimlerinden biri olarak da geçer. Nişanyan Adlar adı Bedi'nin dişili olarak, Arapça بَدِيعة yazımıyla verir.
“Sanat değeri yüksek eser” anlamı TDK Kişi Adları Sözlüğü'nün açıklamasında da yer alır ve bu edebî kullanımdan gelir. Kubbealtı'na göre bedî, eski edebiyatta söz sanatlarını inceleyen belâgat dalının da adıdır; ad bu yüzden güzel sözle ve sanatla ilgili bir çağrışım taşır. İkinci hecedeki i, Arapça yazımdaki uzunluğu korur. Ses kalıbı bakımından Beria ve Nabia'ya yakındır.