Efser, Farsçada “taç” anlamına gelir. Kubbealtı Lugatı sözcüğü taç ve iklil karşılıklarıyla tanımlar ve Divan şiirinden örnekler sıralar: Zâtî bir beytinde aşk ülkesinin şahı olduğunu, bu yüzden başına efser gerekmediğini söyler; Şeyhoğlu Mustafa'nın dizesinde “bana başım gerek efser gerekmez” denir. Daha yakın dönemden Enis Behiç Koryürek'in bir dizesinde ise başlarda menekşeden bir efser vardır. Nişanyan Adlar adı Farsça kökenli sayar, karşılığını “taç” olarak verir ve أفسر yazımını gösterir.
Örneklerin çoğunda taç, gerçek bir hükümdarlık işaretinden çok mecazi bir değer olarak geçer; ad da bu anlamı taşır. Kayıtlarda kız ve erkek adı olarak yer alır. Sondaki r ünlüyle başlayan eklere doğrudan bağlanır: Efser'i, Efser'e. Tamamen ince ünlülerden oluşan iki heceli yapısı, ince ünlülü soyadlarıyla uyumlu bir söyleyiş verir.