Teber, Farsça ve Osmanlıcada balta anlamına gelen bir sözcüktür; Nişanyan Adlar adı önce bu anlamla açıklar. Kaynak, Adana ve Antep yöresinde Abdal denen topluluğa Teber dendiğini ve bu topluluğun gizli diline Teberce adı verildiğini de belirtir. Ancak Nişanyan'a göre adın Afşin ve Elbistan'daki yaygınlığı, aynı bölgede sevilen Tebernuş adına işaret eder. Tebernuş, Kehf suresinde anlatılan Yedi Uyurlar'dan birine İslam geleneğinde verilen addır; 6. yüzyıldan Süryanice ve Latince metinlerde Dionysios diye geçen ad, bu geleneğe Debernuş biçiminde girmiştir.
TDK sözlüğü sözcüğü dervişlerin taşıdığı uzun saplı balta olarak da açıklar; Teberdar adı bu baltayı taşıyanı anlatır. Te-ber diye iki hecede okunur.