Durguner, durgun ve er sözcüklerinin birleşimidir. Durgun, Vikisözlük'e göre dur- kökü ile -gun ekinden oluşur ve Osmanlıcadan gelir; sakin, kıpırtısız demektir. Aynı sözcüğün neşesiz, keyifsiz ve sönük anlamları da kaydedilmiştir. Er ise Ana Türkçe *ēr'e dayanır; erkek, yiğit anlamını taşır. Birlikte sakin, telaşsız bir erkek anlamına gelir; TDK'nin açıklaması da adı dingin, sakin kişi olarak yorumlar.
Durgun sözcüğünün günlük dilde keyifsiz ya da hareketsiz anlamında da kullanıldığını bilmek yararlıdır; ad ise sakinlik anlamını öne çıkarır. Üç hecede okunur (Dur-gu-ner) ve son hece ince ünlülü olduğundan ekler e'li gelir: Durguner'e, Durguner'in. Benzer isimler arasındaki Onguner, Tayguner ve Coşkuner aynı -guner/-kuner sonunu paylaşır; Coşkuner anlam bakımından bu adın karşıtı sayılabilir.