Dikay, dik ve ay sözcüklerinden oluşur. Dik, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *tik-'e dayanır ve Vikisözlük'e göre Orta Çincede düz, doğru anlamına gelen bir sözcükle ilişkilidir; Türkçede dikey duran, eğilmeyen, sert anlamlarını taşır. Ay, Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *āy'a dayanır ve Dünya'nın uydusunu, aynı zamanda takvim ayını anlatır. TDK adı sert, aksi kimse olarak açıklar; bu anlam dik öğesinden gelir, ay ise Türkçe adlarda sık kullanılan bir son öğedir.
Adın anlamındaki aksilik vurgusu, seçim yaparken göz önünde bulundurulabilir; ilk duyuşta ise ay öğesi adı daha yumuşak gösterir. Dikay iki hecede okunur ve hece sınırı k'yi ikinci heceye taşır: Di-kay. Son hece kalın ünlülü olduğundan ekler a'lı gelir: Dikay'a, Dikay'ın. Benzer isimler arasındaki Gizay da ay ile biter; Dikbay ve Dikdal ise dik öğesini başka sözcüklerle birleştirir.