Cangün, can ve gün sözcüklerinden oluşur. Can, Vikisözlük'ün Türkçe sürümüne göre Farsça cān sözcüğünden gelir; hayat, ruh, gönül anlamlarını taşır ve günlük dilde sevilen birine seslenirken de kullanılır. Gün ise Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *kün'e dayanır; Eski Türkçede kün hem güneş hem gün demektir. TDK adı mutlu ve sevimli bir gün diye açıklar; can sözcüğünün sevgi bildiren kullanımı bu yorumu destekler.
Ad hem kızlar hem erkekler için kullanılır. İki heceli (Can-gün) adın ilk hecesi kalın, ikinci hecesi ince ünlülüdür; ekler son heceye göre gelir: Cangün'e, Cangün'ün. Ortada n ile g arka arkaya geldiğinde iki ses kaynaşmaya eğilimlidir; adı ilk kez duyan biri yazılışını sorabilir. Benzer isimler arasındaki Aygün, Kutgün ve Tangün de gün öğesiyle biter.