Bengühan, Eski Türkçe “bengü” (ölümsüz) ile “han” sözcüklerinden oluşur; olası anlamı “ölümsüz han, hükümdarlığı sonsuz süren”dir. Nişanyan Sözlük bengi sözcüğünü Eski Türkçe beŋgü ya da meŋgü biçimine bağlar; Orhun yazıtlarındaki “bengü taş diktim” sözü, sözcüğün en tanınmış tanığıdır. Nişanyan Adlar, İstanbul ağzında yerleşmiş söyleyişin Bengi olduğunu, 1930'ların Dil Devrimi sırasında ise eski Bengü biçiminin öne çıkarıldığını belirtir. Han da Eski Türkçe χaḳan ya da χān unvanından gelir.
Han öğesi taşımasına rağmen ad kız adı olarak kayıtlıdır; ü sesi Bengi biçimine göre adı daha eski bir söyleyişe yaklaştırır. Benzer isimler arasındaki Ülkühan, Sevgihan ve Binhan da han ile biten kız adlarıdır.