Belen, dağlık bir yer şeklinin adıdır; Nişanyan Adlar'daki karşılığı kısaca “dağ”dır. Nişanyan Sözlük sözcüğü Türkiye Türkçesindeki beleŋ “yokuş, dağ” biçimine bağlar; Evliya Çelebi'nin Seyahatname'sinde Türkmen dilinde yokuşa beleŋ dendiği kaydı geçer. Sözlük, kelimenin Eski Türkçe bél “dağ geçidi” sözcüğünden türemiş olabileceğini, ama bunun kesin olmadığını belirtir ve Azericedeki belen “dağ yamacı” ile karşılaştırır. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı dağlık, sarp yer ve yamaç anlamlarıyla açıklar.
Yer adlarında sık görülen bir sözcüktür; Hatay'daki Belen ilçesi de bu adı taşır. Kubbealtı Lugatı'na göre bilan, halk ağzında belen'in bir başka söyleyişidir ve yer adlarında Beylan biçiminde de görülür. İnce ünlülü iki heceli ad, n ile bittiği için ünlüyle başlayan bir soyadına geçerken iki sözcüğü birbirine bağlayan akıcı bir söyleyiş verir.