Aygöl, ay ile göl sözcüklerinden kurulmuş görünür; olası anlamı ayı ve gölü birlikte anan bir benzetmedir. Nişanyan Sözlük göl'ü Eski Türkçede göl ve su birikintisi anlamındaki köl'e bağlar ve Orta Farsça çukur, batak anlamındaki kōl ile eş kökenli sayar; Orhun Yazıtları'nda bir düşmanın Tirgi Yargun gölünde bozguna uğratıldığı anlatılır. Ay ise Eski Türkçe āy'dır ve hem gök cismini hem süre birimini karşılar.
Aygöl, Aygül ile yalnız bir ünlü farklıdır ve kolayca karıştırılabilir; Aygül'deki ikinci öğe çiçek adı gül'dür. Nişanyan Adlar'ın ay kaydına göre kadın adlarında ay kimi zaman ışık, parlaklık anlamı taşır, kimi zaman da yalnız bir dişillik işareti olarak kullanılır. Divanü Lugati't-Türk'te göl için havuz ve gölet karşılıkları verilir. Adın kendine ait bir sözlük maddesi bulunmadığından anlam öğelerden çıkarılmıştır.