Adıgün, adı ve gün sözcüklerinden kurulmuştur. Adı, ad sözcüğünün iyelikli biçimidir; ad, Ana Türkçe *āt'tan gelir ve isim, ün anlamlarını taşır. Gün ise Ana Türkçe *kün sözcüğüne dayanır; Eski Türkçede kün hem “güneş” hem “gün” demektir ve Osmanlıcada da güneş, gün, zaman anlamları birlikte yaşamıştır. Bu ikili anlam, TDK'nin adı “adı güneşe benzeyen” diye açıklamasını anlaşılır kılar.
Benzer isimler arasındaki Açıkgün, Atagün ve Doğangün de gün öğesiyle biter. Adıgün üç hecede okunur (A-dı-gün); son hece ince ünlülü olduğundan ekler e'li gelir: Adıgün'e, Adıgün'ün. Kısa ve dengeli yapısı sayesinde çok heceli soyadlarıyla bile akıcı kalır; gün öğesi Vikisözlük'te hem kız hem erkek adı olarak kayıtlı olsa da Adıgün erkek adıdır.