Güntürkün, gün sözcüğü ile Türk sözcüğünün tamlayan biçimi Türk'ün birleşmesinden oluşur; ad “gün Türk'ün” diye bir söz gibi okunur. Türk, Vikisözlük'e göre Osmanlıca ve Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *tür(ü)k biçimine dayanır; Eski Türkçede türük, Çuvaşçada tĕrĕk biçimiyle akrabadır ve kökeni konusunda farklı görüşler bulunur. Gün ise Eski Türkçede güneş anlamını da taşıyan kün'den gelir. TDK'ye göre ad, ışık ve aydınlık yaymanın Türk'e yakıştığını söyleyen bir sözdür; günün, güneşin Türk'e ait olduğu fikri bu yoruma dayanır.
Bir cümle gibi kurulduğu için ad, ilk duyuşta iki ayrı sözcük gibi algılanabilir. Benzer isimler arasındaki Güntürk aynı öğeleri ek almadan birleştirir; Güntekin ve Günergin de gün ile başlar. Gün-tür-kün diye üç hecede okunur ve ince ünlülüdür: Güntürkün'e, Güntürkün'ün.