Yazıcı, yazmak fiilinden türemiş bir meslek adıdır. Nişanyan Sözlük yaz- fiilini Eski Türkçe yaz- fiiline bağlar; fiilin eski anlamları arasında bozmak, hata etmek ve çizmek de vardır. Divanü Lugati't-Türk'te fiil Oğuzcada yazı yazmak anlamıyla kaydedilir; aynı kaynakta sözünde yanılmak ve okun hedefi ıskalaması için de kullanılır. 14. yüzyıla ait Kıpçakça bir sözlük ise Kıpçakların çızmak, Türkmenlerin yazmak dediğini not eder. Nişanyan Adlar ad için yalnız Türkçe kökenini belirtir.
Kubbealtı Lugatı yazıcı'nın anlamlarını sıralar: kâtip; orduda yazı işlerine bakan er ya da erbaş; bilgisayardaki metni kâğıda döken araç. Sözlükte halk ağzına ait şaşırtıcı bir anlam da vardır: gelinin yüzünü boyayıp süsleyen kadın. Ad bu anlamlardan en çok kâtiplikle bağ kurar; Şehname çevirisinden aktarılan örnekte yazıcı kalemi eline alıp mektup yazan kişidir.