Yanbey, yan ve bey sözcüklerinden oluşan bir erkek adıdır. Yan, Osmanlıca yoluyla Ana Türkçe *yān (taraf) sözcüğüne dayanır; Vikisözlük'te bir şeyin kenarı ve sağ ile sol yönler olarak tanımlanmasının yanında, birine yakın duran yer ve beraber bulunma anlamlarıyla da kayıtlıdır. Bey, Eski Anadolu Türkçesindeki beg (hükümdar) üzerinden Ana Türkçe *bēg (efendi) biçimine uzanır. TDK adı, yanında bir bey dostu bulunan kişi diye yorumlar; yan sözcüğünün yakınlık ve beraberlik anlamı bu yoruma zemin hazırlar.
Vikisözlük, bey ile bay sözcüklerinin ayrı kökenlerden geldiğini özellikle belirtir: bay asıl olarak zengin anlamındadır ve “bay, efendi” karşılığını dil devrimi sırasında bey'in yerine kullanılmak üzere kazanmıştır. Bey ile biten adlar arasında benzer isimlerdeki Hanbey, Tanbey ve Aybey de yer alır. Yanbey iki hecede söylenir (Yan-bey); ekler ilk hecedeki a'ya değil son hecedeki e'ye uyar: Yanbey'e, Yanbey'in.