Vekil, Arapça وَكِيل sözcüğünden gelir ve Nişanyan Adlar'da güvenilen, kendisine dayanılan diye açıklanır. Kaynak bu adın Allah'ın doksan dokuz adından biri olduğunu belirtir; bu anlamda Tanrı'nın her işin kendisine bırakıldığı güvence olduğunu anlatır. Günümüz Türkçesinde vekil, bir başkası adına iş gören kişi demektir; TDK Kişi Adları Sözlüğü adı bu yönden açıklar.
Ad olarak seçildiğinde dinî anlamı öne çıkar, ancak günlük dildeki milletvekili, avukat vekili gibi kullanımlar yüzünden kulağa unvan gibi gelebilir. İki hecede, ve-kil diye okunur. Benzer isimler arasındaki Celil ve Tekmil -il sonunu paylaşır.