Üstay, üst ve ay sözcüklerinden oluşan bir erkek adıdır. Üst, Vikisözlük'e göre Osmanlıca yoluyla Ana Türkçedeki *üŕ-t (üstte, yukarıda) biçimine dayanır; bugünkü üzeri sözcüğü de aynı köktendir. Sözcük bir şeyin göğe bakan yüzünü ve en yüksek noktasını anlatır. Ay, Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *āy'dan gelir; Dünya'nın uydusunun adıdır ve Vikisözlük'ün Türkçe sürümü onu kız adı olarak da kaydeder. TDK adı, ay gibi yüksekte duran, yüce kişi diye açıklar.
Ay ile biten adlar Türkçede çok sayıdadır; benzer isimler arasındaki Ünay, Tekay, Yenay ve Gökyay bunlardandır. Üstay iki hecede okunur (Üs-tay); hece sınırı nedeniyle t sesi ikinci heceye geçer ve kulağa “tay” gibi gelir. İlk hece ince, ikinci hece kalın ünlülü olduğu için ekler a'lı gelir: Üstay'a, Üstay'ın. Kısa yapısı uzun soyadlarıyla rahat bir denge kurar.