Tantürk, tan ve Türk sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Tan, şafak vakti demektir. Türk, Ana Türkçe *tür(ü)k'ten gelir; Orhun yazıtlarında türük, Çuvaşçada tĕrĕk biçiminde görülür, Macarcadaki török ise eski bir Türkçe alıntıdır. Türkçe Vikisözlük, adın kaynağı üzerine birden çok görüş ileri sürüldüğünü de ekler. TDK adı çevresini tan aydınlığıyla ışıtan bir Türk diye yorumlar.
Anlamca en yakın ad, aynı yapıyı gün ile kuran Güntürk'tür; Kantürk de Türk öğesiyle biter. Tantürk iki hecede söylenir (Tan-türk); kalın ünlülü ilk heceden ince ünlülü ikinci heceye geçtiği için ekler e ve ü ile gelir: Tantürk'e, Tantürk'ün. Tanerk ve Tanberk ise tan ile başlayıp benzer bir sert sonla biten adlardır.