Tangüç, tan ve güç sözcüklerinden oluşur. Şafak anlamındaki tan, adın ilk hecesini oluşturur. Güç, Eski Anadolu Türkçesinde güç ve güc biçimleriyle görülür ve Ortak Türkçe *kǖč (kuvvet) sözcüğüne dayanır; Kazakça küš ve Kırgızca küç ile akrabadır. Türkçede güç, bir şeyi etkileyebilme ya da bir etkiye direnebilme yeteneğini, kuvveti ve kudreti anlatır. TDK adı güçlü ve şafak gibi parlak kişi diye yorumlar.
Kısa ve iki heceli bir addır (Tan-güç). Kalın ünlülü tan ile ince ünlülü güç birleştiği için ekler son heceye uyar: Tangüç'e, Tangüç'ün. Sondaki ç, ünlüyle başlayan bir ek aldığında yazıda korunur, söyleyişte c'ye yaklaşabilir. Benzer isimler arasındaki Baygüç aynı son öğeyi taşır; Tankoç ve Tanberk ise tan ile başlayıp güç fikrini başka sözcüklerle kuran adlardır.