Şıh, Arapça şeyh sözcüğünün halk ağzındaki söylenişidir; Kubbealtı Lugatı da şıh'ı doğrudan şeyh diye açıklar. Şeyh, sözlüğe göre “yaşlanmak” anlamındaki kökten gelir ve ilk anlamı yaşlı kişidir. Zamanla tarikatta derviş yetiştirme izni almış önder, Ahilikte ve loncalarda bir esnaf birliğinin başı, bir kabile ya da aşiretin reisi ve hadis aktaran hoca anlamlarını kazanmıştır. Kabile başı anlamında halk ağzında şıh denildiğini de Kubbealtı not eder.
Nişanyan Adlar adın karşılığını hoca, yaşlı, saygın kişi diye verir ve kullanımına dair ayrıntılı bir not ekler: ad hemen her örnekte Şıh Ahmet, Şeyh Mehmet gibi bileşik adların ayrı yazılan ilk parçasıdır. Bu kullanım İç Anadolu'da ve Güneydoğu'da yaygındır. Tek başına ad olarak kullanılması Antep, Maraş ve Malatya yöresine özgüdür ve çok seyrektir. Kürtler arasında Şıho biçimi de yaygındır.