Şems, Arapça güneş anlamına gelir ve Nişanyan Adlar'da bu karşılıkla kaydedilir; Arapça yazımı شمس biçimindedir. Kur'an'da bu adı taşıyan bir sure vardır ve ad sahabe adları arasında da geçer. Nişanyan'a göre ad, en çok Mevlânâ Celâleddin Rûmî'nin yol göstericisi Tebrizli Şems (ölümü 1248) nedeniyle sevilir. İran'ın Hoy kentinde Şems'e ait olduğu söylenen bir türbe ziyaret edilir.
Tek heceli Şems, kısa ve tok sesiyle hem tek başına hem de ikinci ad olarak kullanılabilir. Ünsüz kümesiyle bittiğinden ek alırken ses değişmez: Şems'i, Şems'e. Benzer isimler arasındaki Şemsi, Şemsettin ve Şemdin aynı sözcük üzerine kurulmuş erkek adlarıdır.