Sebahattin, Arapça sabah ve din sözcüklerinden kurulmuş bir erkek adıdır; Nişanyan Adlar'da dinin şafağı anlamıyla açıklanır. Arapça yazımı صباح الدّين biçimindedir ve Sabahattin yazımıyla aynı adı karşılar. Nişanyan, adın yaygınlaşmasını bir kişiye bağlar: Sultan Abdülmecit'in torunu “Prens” Sabahaddin (1879-1948), 20. yüzyılın başında İttihatçı politikaya karşı bir seçenek olarak Osmanlı aydınlarının geniş bir kesiminde ilgi uyandırmıştır. 1910 ile 1920 arasında doğan pek çok çocuğa bu ad ona atfen verilmiştir.
Dört heceli adın sonundaki -ettin, Arapçadaki ed-din (dinin) tamlamasının Türkçe söyleyişidir; Selahattin ve Şahabettin gibi adlarda da aynı son görülür. “Se-ba-hat-tin” diye okunur ve ortadaki t çift duyulur.