Şahabettin, Arapça شَهَاب الدّين bileşiminden gelir ve “dinin kıvılcımı, dinin alevi” anlamını taşır; ilk öğe şihab, gökte parlayan kıvılcım ya da akan yıldız demektir. Ad, -ettin ile biten pek çok erkek adı gibi “din” sözcüğüyle kurulmuş bir lakap kalıbından gelir; yazımı Şehabettin ve Şehabeddin biçimlerinde de görülür. Nişanyan Adlar, adı taşıyanlar arasında 13. yüzyılın tanınmış sufilerinden Şehabeddin Sühreverdi'yi anar.
Uzun bir ad olan Şahabettin (Şa-ha-bet-tin) günlük hayatta kısaltılarak kullanılabilir; benzer isimler arasındaki Şahap aynı kökü tek başına taşır. Ad, ilk hecesindeki şah sesine rağmen Farsça şah sözcüğüyle ilgili değildir; bu benzerlik yanıltıcı olabilir. Kısa bir soyadıyla birlikte daha akıcı söylenir.