Sayvan, Osmanlıcada gölgelik, tente ve saçak anlamında kullanılan bir sözcüktür. Vikisözlük'e göre daha eski sayban biçiminden gelişmiştir ve Klasik Farsça sâybân (şemsiye, güneşlik; saçak) sözcüğüne dayanır. Türkçede güneşten ya da yağmurdan korunmak için bir yerin üzerine gerilen örtüyü ve bir eve yaslanan, direklere oturtulmuş, önü açık ama üstü kapalı bölümü anlatır. Anatomide kulak kepçesi, bitki biliminde şemsiye biçimli çiçek durumu için de kullanılır. TDK, üzüm kurutulurken kullanılan çardak anlamını da ekler.
Sayvan iki hecede okunur (Say-van) ve kalın ünlülü ekler alır: Sayvan'a, Sayvan'ın. Koruma ve gölge çağrışımı taşıyan az kullanılan bir erkek adıdır. Benzer isimler arasındaki Sayman, Savran ve Salman ses bakımından yakın, iki heceli adlardır.