Şahap, Arapça شَهَاب sözcüğünden gelir ve “göktaşı, kayan yıldız” anlamını taşır. Nişanyan Adlar, adın özgün biçiminin şihâb olduğunu, bu biçimin günümüz Arapçasında sıkça şehâb diye de söylendiğini belirtir. Gece gökyüzünde parlayıp sönen ışık çizgisini anlatan sözcük, TDK sözlüğünde kıvılcım anlamıyla ve mecaz olarak yüreği pek, cesur kişi için de verilir.
Sondaki p nedeniyle Şahap ek alırken okunuşta yumuşar: Şahap'ı yazılır, “Şahabı” diye söylenir. İki heceli ve kısa bir ad olduğu için uzun soyadlarına kolayca eklenir. Benzer isimler arasındaki Vahap ve Şebap ses kalıbı bakımından yakındır; uzun biçimi Şahabettin ise aynı sözcüğe “din” eklenerek kurulmuş bir addır.