Piran, Farsça ve Kürtçede kullanılan bir addır ve Nişanyan Adlar'da yaşlılar, ulular karşılığıyla verilir. Sözcük, yaşlı ve bilge kişi anlamındaki pir sözcüğüne Farsçanın çoğul eki -an'ın gelmesiyle oluşur. Nişanyan, Şehname destanında Turan'ın veziri olarak geçen Piran'ı anar ve Diyarbakır'ın Dicle ilçesinin eski adının da Piran olduğunu belirtir. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı ermişler, ulu erenler diye açıklar.
Pir sözcüğü Türkçede de ustalığı ve saygınlığı anlattığından ad kulağa tanıdık gelir. Burada kız adı olarak kayıtlıdır; “pi-ran” diye okunur ve n ile kapanır. Benzer isimler arasındaki Niran ve Perran ses bakımından yakın, kökence ayrı adlardır.