Peyman, Farsça bir sözcüktür ve Nişanyan Adlar'da yemin, ahit karşılığıyla kayıtlıdır. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı yemin, ant diye açıklar. Osmanlı Türkçesinde “ahd ü peyman” söz ve yemin anlamında birlikte kullanılırdı; ad, verilen söze bağlılığı anlatan bu söyleyişten tanıdıktır. Sözün tutulması, sadakat gibi değerleri çağrıştıran adlar arasında yer alır.
Burada kız adı olarak kayıtlıdır. “Pey-man” söyleyişi n ile kapanır ve ünlüyle başlayan bir soyadıyla akıcı biçimde birleşir. Benzer isimler arasındaki Perran, Piran ve Mihman aynı -an sonuyla biten Farsça adlardır; Lerzan ve Dehan da bu kalıbı paylaşır.