Pek, Osmanlıcada hem bek hem pek biçiminde yazılan ve Ana Türkçe *bek sözcüğüne dayanan bir addır; bu kökün ilk anlamı sağlam, katı ve sabittir. Eski Uygurcadaki bek hem “sağlam” hem “çok” demektir; Başkurtçadaki bik ve Kazakçadaki bek de aynı ailedendir. Bugünkü Türkçede pek sözcüğü beklenenden fazla anlamında zarf olarak, sert, katı, dayanıklı anlamında sıfat olarak kullanılır; halk ağzında hızlı karşılığı da vardır. Vikisözlük'ün İngilizce sürümü sözcüğü ayrıca kız adı olarak kaydeder. Aynı kaynağa göre Berk adı da bu sözcükle akrabadır.
Tek heceli ve üç harfli bir ad olan Pek, ince ünlülü ekler alır: Pek'e, Pek'in. Günlük dilde “pek güzel” gibi kalıplarda sık geçtiği için cümle içinde ad olduğu ilk anda anlaşılmayabilir; yazıda büyük harf bu ayrımı sağlar. Benzer isimler arasındaki Peköz ve Canıpek aynı sözcüğü başka öğelerle birleştirir.