Öz, Türkçede hem gerçek ve sahici olanı hem benliği, çekirdeği, bir şeyin özünü ve sıkılmış meyve suyunu anlatan eski bir sözcüktür; Nişanyan Adlar ad olarak “gerçek” karşılığını verir. Kayda göre öz, 1934-36'daki ad Türkçeleştirme döneminde o kadar moda olmuştur ki o yıllarda bu ön ekle sekiz yüzü aşkın kadın ve erkek adı benimsenmiştir; Öztürk ve Özcan bunlara örnektir. Başlangıçta kentli sınıfların işareti olan bu adların çoğu bugün yaygınlaşmıştır; Kürt illerinde ise çok daha seyrektir.
Nişanyan önemli bir ayrıntı da ekler: Öz tek başına ad olarak kullanılmaz, hep bir başka öğeyle birleşerek görülür. Tek heceli ve iki harfli bu adı tek başına seçmek isteyen aileler bu notu bilerek karar verebilir. Ek alırken: Öz'e, Öz'ün.