Nurveren, nur sözcüğü ile vermek fiilinin sıfat-fiil biçimi veren'in birleşmesinden oluşur ve “nur veren, ışık bağışlayan” anlamını taşır. Nur, Osmanlıca üzerinden Arapça nūr sözcüğünden gelir. Vermek, Eski Anadolu Türkçesindeki vẹrmek üzerinden Ana Türkçe *bēr- köküne dayanır; Vikisözlük bu fiil için birine bir şeyi ulaştırmak ve bağışlamak anlamlarını kaydeder. TDK'nin kaydı da adı, çevresine ışık ve aydınlık saçan kişi diye yorumlar.
Kız adı olarak kayıtlı Nurveren üç hecede okunur (Nur-ve-ren); ilk hece kalın, son iki hece ince ünlülü olduğundan ekler e'li gelir: Nurveren'e, Nurveren'in. Benzer isimler arasındaki Nurseren, Nurseven ve Nurselen aynı kalıpta, nur ile bir sıfat-fiilin birleşmesinden kurulmuş adlardır. Veren biçimi adı bir eylem bildiren, canlı bir yapıya kavuşturur.