Mennan, Allah'ın sıfatlarından biridir ve kişi adı olarak Abdülmennan'a, yani “Mennan olanın kulu” biçimine gönderme yapar. Nişanyan Adlar sözcüğü nimet bağışlayan diye karşılar; yaygın yorumu cömert, rızık veren yönündedir. Kayda göre sözcük, Eski Ahit'te ve Kur'an'da Tanrı'nın çölde İsrailoğullarına bağışladığı anlatılan menn (kudret helvası, ilahi tatlı) ile büyük olasılıkla bağlantılıdır. TDK sözlüğü de adı bol bol ihsan eden, Allah'ın adlarından biri diye açıklar.
Çift n ile yazılır ve iki n arasında hafif bir uzatma duyulur. Tek n ile yazıldığında ad Menan gibi okunur, bu yüzden nüfus kaydında yazıma dikkat etmek gerekir. Benzer isimler arasındaki Abdülmennan bu adın uzun ve özgün biçimidir; Cenan ve Behnan ise aynı -an sonunu paylaşır.