Memnun, Osmanlıca üzerinden Arapça mamnūn sözcüğünden gelir. Vikisözlük'ün İngilizce sürümü sözcüğü minnettar ve hoşnut diye karşılar; Türkçe sürüm ise bir olay ya da durumdan ötürü sevinç duyan, kıvançlı, mutlu kişiyi tanımlar. TDK'nin kaydı bu anlamlara sevimli olma ile bir şeyi kabul eden, ona razı olan kişi anlamlarını da ekler. Ad böylece hoşnutluk ve gönül rızası fikrini birlikte taşır.
Günlük Türkçede “memnun oldum” gibi kalıplarla çok sık kullanılan bir sözcük olduğu için ad olarak duyulduğunda anlamı hemen anlaşılır. İki hecede okunur (Mem-nun); ilk hece ince, ikinci hece kalın ünlülü olduğundan ekler son heceye göre gelir: Memnun'a, Memnun'un. Benzer isimler arasındaki Mecnun, Meymun ve Mevzun aynı me- ve -un kalıbını paylaşır; Mezun ve Meftun da ses bakımından yakın adlardır.