Mecnun, Arapçada cinlenmiş, aklını yitirmiş kişiyi anlatır; Nişanyan Adlar özgün yazımı مجنون olarak verir. Ad, Leyla ile Mecnun hikâyesinin erkek kahramanı Kays'ın lakabıdır ve Nişanyan'a göre platonik aşkın en son aşamasını temsil eder. Hikâye Arap edebiyatında doğmuş, Farsçada Molla Cami'nin, Türkçede Fuzuli'nin eserleriyle yaşamaya devam etmiştir. TDK de adı tutkuyla seven ve aklını yitirmiş, divane diye açıklar.
Aşk uğruna aklını yitiren birinin lakabı olduğu için ad bu çağrışımı bilerek seçilmelidir; Leyla adıyla birlikte düşünüldüğünde edebî bir bağ kurar. Mec-nun diye iki hecede okunur ve ekleri kalın alır (Mecnun'un, Mecnun'a). Benzer isimler arasındaki Memnun ve Meftun aynı kalıpta, birer sesle ayrılan Arapça kökenli adlardır.