Maksure, Arapçada ayrılmış, kapalı alan fikrini taşıyan bir sözcükten gelir; Nişanyan Adlar anlamını “çitle çevrili, özel” diye verir. Kayıttaki not sözcüğün mimarideki iki kullanımını açıklar: maksur, bir evin ya da konağın yalnızca ev sahibine ayrılmış korunaklı iç bölümüdür. Camilerde halife ya da hükümdar için ayrılmış iç bölüme de maksure denir. TDK'nin bir şey için ayrılmış ve alıkonmuş açıklamaları da bu anlamla örtüşür.
Ad bu yönüyle korunan, özel tutulan biri fikrini taşır. Mak-su-re diye üç hecede okunur; ünlüyle bittiği için ekler kaynaştırma harfiyle gelir (Maksure'nin, Maksure'ye). Benzer isimler arasındaki Mahsure ve Maksude yalnızca birer sesle ayrıldığı için yazarken harflere dikkat etmek gerekir.