Korgün, kor ve gün sözcüklerinden oluşur. Kor, Ana Türkçe *kōr biçiminden gelir; Vikisözlük'e göre tamamen yanarak ateşe dönüşmüş odun ya da kömürdür. Gün, Eski Anadolu Türkçesi üzerinden Ana Türkçe *kün sözcüğüne dayanır; Eski Türkçede kün hem güneş hem gün anlamına gelir. Türkçe Vikisözlük günü hem kız hem erkek adı olarak kaydeder. İki öğe birlikte kor gibi sıcak bir güneş imgesi kurar; TDK adı canlı, kıpır kıpır ve ateşli biri diye açıklar.
Gün öğesi Türkçede pek çok adın sonunda yer alır; Akgün ve Adıgün bunlardandır. Korgün iki hecede okunur (Kor-gün); ilk hece kalın, ikinci hece ince ve yuvarlak ünlülü olduğundan ekler e'li gelir: Korgün'e, Korgün'ün. Benzer isimler arasındaki Kortan, Korer ve Korman aynı kor öğesiyle başlar. Kısa yapısı çoğu soyadıyla dengeli bir bütün oluşturur.