Kıvançer, kıvanç ve er sözcüklerinden kurulmuş bir erkek adıdır. Nişanyan Adlar'da ayrı kaydı yoktur; ilk öğe Kıvanç adıyla “mutluluk” anlamında geçer. Kıvanç, Ana Türkçe *kïban- (sevinmek) fiiline dayanır ve bugünkü kıvanmak fiiline -ç eki getirilmiş gibi okunur; kıvanmak, övünülecek bir olaydan ötürü sevinmek demektir.
TDK kaydındaki “övünen kişi” anlamı bu fiille tutarlıdır. İkinci öğe er, eski Türkçede “erkek, yiğit” anlamındadır; Kılıçer, Coşkuner ve Keskiner gibi adlarda da sona eklenmiştir. Üç heceli adın sonu r ile bittiği için ek alırken yazımı değişmez: Kıvançer'in, Kıvançer'e.