Kınay, Türkçe bir ad olarak “etkin, faal” anlamıyla bilinir. Nişanyan Adlar bu anlamın nereden geldiğini adım adım izler: 1934 baskılı Tarama Sözlüğü sözcüğü Radlov'a dayanarak “faal” diye tanımlamıştır. Radlov ise kelimenin Orta Sibirya'da konuşulan Sagay ağzında kullanıldığını bildirir. Hakasçanın bir ağzı olan bu dil hakkında bilinenler, Fin gezgin Castrén'in 1845 ve 1849'da derleyip yayımladığı birkaç destandan ibarettir. Hakasça da Kırgızcaya uzaktan akraba bir Türk dilidir. Kısacası Kınay, Anadolu ağızlarından değil, sözlük yoluyla Türkiye Türkçesine kazandırılmış bir addır.
Kına sözcüğünü çağrıştırdığı için ilk duyuşta yanlış anlaşılabilir; aradaki bağ yalnızca ses benzerliğidir. Kı-nay diye okunur, kalın ünlülerle kurulduğu için ekleri de kalın alır (Kınay'ın, Kınay'a). Benzer isimler arasındaki Kırbay ve Kırtay aynı -ay sesiyle biten erkek adlarıdır.