Hüsün, Arapça ḥusn “güzellik” sözcüğünün Türkçede araya ünlü girerek söylenen biçimidir. Kubbealtı Lugatı hüsün ile hüsn'ü aynı maddede verir ve iki anlam ayırır: güzellik ile güzel, iyi. Hüsn-i ahlak “güzel ahlak”, hüsn-i tesadüf “güzel rastlantı” ve hüsn-i idare “iyi yönetim” tamlamaları ikinci anlamın örnekleridir. Nişanyan Adlar adın karşılığını kısaca “güzellik” diye verir ve حُسْن yazımını gösterir.
Kubbealtı'nın aktardığı bir açıklamada Nihad Sâmi Banarlı, eski dilde güzelliği anlatan sözcüklerin ne kadar çok olduğunu anlatır: sabâhat, melâhat, cemal, behâ ve hüsün bunlardan yalnız birkaçıdır; eskiler hüsn ü cemal gibi ikilemelerle bunları bir arada kullanmıştır. Hüsün iki ince heceden oluşur.