Hatim adının arkasında Arapçada iki ayrı sözcük vardır ve Nişanyan Adlar ikisini de Hatem kaydında ele alır. Birincisi ḥâtem “hâkim, yargıç”tır; cömertliğiyle tanınan İslam öncesi Arap şairi ve yöneticisi Hâtem-i Tâî (ölümü 578) bu adı taşır. İkincisi ḫatem “mühür” ya da ḫatm “son, bitiş, mühürleme”dir ve “sonuncu” anlamında kullanılır; hatem-i enbiya tamlaması “peygamberlerin sonuncusu” anlamında Hz. Muhammed'i anlatır.
Kubbealtı Lugatı ikinci çizgiyi ayrıntılandırır: hâtim, bitiren, sona erdiren ve mühür basan kişidir; hatim ise bitirme, mühürleme ve dinî dilde Kur'an'ı baştan sona okuma anlamına gelir. Hatim indirmek deyimi buradan gelir; aynı kökten hâtime de bir eserin son bölümü, son söz demektir. Ad, gündelik dildeki hatim sözcüğüyle aynı yazılır; ilk hecesinin uzun okunması onu bu sözcükten ayırır.