Günseren, gün sözcüğüyle sermek fiilinin -en ekli biçiminden kurulmuş görünür; olası anlamı “güneşi seren, ışığını yayan”dır. Nişanyan Sözlük'e göre ser- fiilinin kendisi Eski Türkçe yazıtlarda görülmez; “yaymak” anlamındaki bu kökün varlığı serim gibi eski türevlerden çıkarılır. Gün de Eski Türkçe kün “güneş, gündüz” sözcüğüdür. Adın kendisi için bir tanım bulunmadığından anlam bu iki parçadan çıkarılmaktadır.
Adın sonundaki seren, Seren adıyla aynı sesi taşır; ancak Günseren'de ilk parça gün olduğundan sermek fiiliyle yapılan okuma daha yakın görünür. Üç hecede “gün-se-ren” diye söylenir. Benzer isimler arasındaki Gülümşen ve Güldüren aynı -en kapanışını paylaşır; Aybirgen ise gün yerine ay sözcüğüyle başlayan bir addır.